propaganda

ΚΡΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

2010-03-13T07:51:00.000-08:00

Ένα επίκαιρο κείμενο του Daniel Bensaid για την κρίση

Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει από την εποχή του Μαρξ στον τομέα των τεχνικών παραγωγής, των πηγών ενέργειας, της οργάνωσης της εργασίας, της μεγάλης διανομής, των μορφών πίστης, της παγκοσμιοποίησης των αγορών. Ωστόσο, η λογική των κρίσεων που ανέλυσε επαναλαμβάνεται στο σενάριο της σημερινής κρίσης. Δεν ξεσπάει στο λιανικό εμπόριο αλλά στο «χονδρικό εμπόριο και στις τράπεζες». Αρχίζει από τη χρηματιστική σφαίρα, με το «κραχ που θέτει ξαφνικά τέρμα στη φαινομενική ευημερία», και επεκτείνεται σε αυτό που η δημοσιογραφική βουλγάτα αποκαλεί «πραγματική οικονομία». Το εμπορικό και τραπεζιτικό κεφάλαιο, που σε μια πρώτη φάση είχε συντελέσει στην απόκρυψη της αυξανόμενης δυσαναλογίας ανάμεσα σε παραγωγή και κατανάλωση, καταλήγει να γίνει ο αδύνατος κρίκος: «Παρά την αυτονόμησή του, η κίνησή του δεν είναι ποτέ κάτι άλλο από την κίνηση του βιομηχανικού κεφαλαίου στη σφαίρα της κυκλοφορίας. Όμως, χάρη στην αυτονομία του, κινείται ανεξάρτητα, ως ένα βαθμό, από τους φραγμούς που ορθώνει η διαδικασία αναπαραγωγής την οποία ωθεί το ίδιο πέρα από τα όριά της. Η εξάρτηση στο εσωτερικό και η αυτονομία στο εξωτερικό καταλήγουν να οδηγήσουν τα πράγματα στο σημείο όπου η εσωτερική συνάφεια πρέπει να αποκατασταθεί ξανά με τη βία, δηλαδή με την κρίση».
Στη δεκαετία του 1970, το ποσοστό κέρδους είχε ροκανιστεί από τις κοινωνικές κατακτήσεις της μεταπολεμικής περιόδου ανάπτυξης της παραγωγής. Η φιλελεύθερη αντιμεταρρύθμιση που έθεσαν πρώτες σε εφαρμογή οι κυβερνήσεις της Μάργκαρετ Θάτσερ και του Ρόναλντ Ρέιγκαν απέβλεπε στην κατάργηση αυτών των κατακτήσεων (σχετική αναπροσαρμογή των μισθών με βάση την αύξηση της παραγωγικότητας, συστήματα κοινωνικής προστασίας, χαμηλό ποσοστό ανεργίας) και την επιβολή αυτού που ο Φρέντερικ Λόρντον αποκαλεί «καπιταλισμό χαμηλής μισθολογικής πίεσης». Στόχευε κυρίως στην αλλαγή του τρόπου κατανομής της προστιθέμενης αξίας εις βάρος των μισθών, στην αύξηση της παραγωγικότητας με τη μείωση του κόστους εργασίας, στην κατεδάφιση της κοινωνικής προστασίας, στον ευνοϊκότερο προς τις επιχειρήσεις και τα μεγάλα εισοδήματα αναπροσανατολισμό της φορολογικής πολιτικής.
Ανάμεσα στο 1980 και το 2006, το μερίδιο της προστιθέμενης αξίας των επιχειρήσεων που πηγαίνει στους μισθούς μειώθηκε, πράγματι, περνώντας από το 67% στο 57% στις 15 πιο πλούσιες χώρες του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Με αποτέλεσμα μια σχετική μείωση της αξιόχρεης ζήτησης, αντισταθμιζόμενη με μια φυγή προς τα εμπρός στον τομέα της πίστης και των στρατιωτικών δαπανών, αλλά και το θεαματικό βάθεμα των ανισοτήτων ανάμεσα στα εισοδήματα. Οι «μισθοί» μεγαλοδιευθυντών πασάδων και άλλα «χρυσά αλεξίπτωτα» είναι το πιο χτυπητό παράδειγμα. Αυτή η προκλητική ανισότητα δεν παύει να είναι λειτουργική: ενισχύει την υπερκατανάλωση ειδών πολυτελείας από μια κάστα αντισταθμίζοντας εν μέρει τη συρρίκνωση της μαζικής κατανάλωσης χωρίς, ωστόσο, να μπορεί να την υποκαταστήσει. Πράγματι, ο σχετικός περιορισμός των αγορών, συνέπεια της ρήξης του «αρμονικού δεσμού» που συνέδεε την εξέλιξη των μισθών με την αύξηση της παραγωγικότητας, μεταφράστηκε με υποχώρηση των παραγωγικών επενδύσεων, ενώ ταυτόχρονα το διαθέσιμο συσσωρευμένο κεφάλαιο, σε αναζήτηση εύκολης και γρήγορης κερδοφορίας, έσπευδε να διογκώσει τη φούσκα των χρηματιστικών επενδύσεων. Από το 20 που ήταν το 1960 ο δείκτης των κερδών των χρηματιστικών εταιρειών έφτασε στο 160 το 2006. Μεθυσμένες από αυτή την απογείωση, οι τράπεζες έφτασαν στο σημείο να δανείζουν μέχρι και 40 φορές πάνω από αυτό που μπορούσαν να εγγυηθούν τα ίδια κεφάλαιά τους.
Τη δεκαετία του 2000, στις ΗΠΑ (αλλά και σε χώρες όπως η Ισπανία) η ανάπτυξη στηρίχτηκε σε μια έκρηξη της αγοράς ακινήτων ντοπαρισμένη από τα δάνεια που δόθηκαν σε μια πελατεία ελάχιστα ή καθόλου αξιόχρεη. Στη διάρκεια του καλοκαιριού του 2007 αυτές οι πιστώσεις με χαμηλό, αρχικά, αλλά μεταβλητό επιτόκιο, χωρίς εισφορά του δανειολήπτη και χωρίς εγγυήσεις, αλλά με υποθήκευση του αγοραζόμενου αγαθού, έφτασαν στην κρίσιμη μάζα των 1.300 δισ. δολαρίων στις ΗΠΑ. Ανάμεσα στο 1975 και στο 2006 το ποσοστό χρέωσης των νοικοκυριών διπλασιάστηκε, για να φτάσει στο 127% του διαθέσιμου εισοδήματος. Σε αυτό το επίπεδο, οι δανειστές δεν είναι μόνο ανίκανοι ή ανεύθυνοι, αλλά απατεώνες και εγκληματίες που ενθαρρύνουν εσκεμμένα τη χρέωση των μη αξιόχρεων φτωχών και προσπαθούν να ξεφορτωθούν τα προβληματικά χρεόγραφά τους και να σβήσουν τα ίχνη τους μέσα στην αδιαφάνεια της τιτλοποίησης. Στο τέλος, εκατομμύρια οικογένειες βρίσκονται στο δρόμο.

Η φυγή προς τα εμπρός αυτής της ανάπτυξης επί πιστώσει δεν μπορούσε να διαρκέσει απεριόριστα. Έκρηξη της χρηματιστικής φούσκας, κατάρρευση των χρηματιστηρίων, περιορισμός των πιστώσεων: ο ορυμαγδός από τα συντρίμμια θέτει απότομα τέρμα στην παραίσθηση. Επαναφέροντας το εικονικό στην τάξη, η πραγματικότητα επιβεβαιώνει την προειδοποίηση του Μαρξ: Η κίνηση του χρηματιστικού κεφαλαίου δεν είναι ποτέ, στην παραγματικότητα, άλλο πράγμα από την κίνηση του βιομηχανικού κεφαλαίου στη σφαίρα της κυκλοφορίας.
Σε αντίθεση με τη διατύπωση σύμφωνα με την οποία η χρηματιστική κρίση διαδίδεται, μεταδοτικά στην εσφαλμένα αποκαλούμενη «πραγματική οικονομία (ωσάν η χρηματιστική σφαίρα να ήταν εξωπραγματική!), πρέπει να πούμε ότι αποκαλύπτει, μάλλον, μια υποβόσκουσα κρίση υπερπαραγωγής, την οποία η φυγή προς τα εμπρός της πίστωσης ανέβαλε για (υπερβολικά) πολύ χρόνο και η οποία ξεσπάει ανοιχτά στους κινητήριους τομείς της οικοδομής και της αυτοκινητοβιομηχανίας. Οι πωλητές, πανικοβλημένοι από την προοπτική να μείνουν τα εμπορεύματά τους απούλητα, ρίχνουν τις τιμές, ξεπουλούν, πωλούν με χασούρα. Αυτό όμως δεν αρκεί. Το κράτος, που χθες καταδικαζόταν στο πυρ το εξώτερον, καλείται σε βοήθεια ως ύστατος εγγυητής και τελευταίο στήριγμα. Ο φιλελεύθερος μύθος περί καθαρής εμπορευματικής ρύθμισης και απεριόριστης ανάπτυξης της χρηματιστικής σφαίρας καταρρέει, και μαζί του η ουτοπία μιας «επιχείρησης χωρίς εργοστάσια» που προπαγάνδιζε παλιότερα ο πρόεδρος-γενικός διευθυντής της Alcatel Σερζ Τσουρούκ (Serge Tchuruk). Ονειρευόταν τότε φίρμες που θα ανέθεταν σε επιχειρήσεις-υπεργολάβους, ή θα «εξωτερίκευαν», όλες τις παραγωγικές δραστηριότητες και δεν θα διατηρούσαν παρά τις χρηματιστικές δραστηριότητες. Το κεφάλαιο πρόσφερε λοιπόν στον εαυτό του την αυταπάτη ότι, στο πλαίσιο αυτής της εικονικής «νέας οικονομίας», θα μπορούσε να ευδοκιμεί χωρίς την παρέμβαση της εργασίας. Αλλά η πραγματικότητα εκδικήθηκε. Το παράλογο όνειρο ενός κεφαλαίου χωρίς εργασία, ενός «πλουτισμού χωρίς αιτία» και μιας (αγαπητής στον Αλέν Μενκ) ευφρόσυνης παγκοσμιοποίησης «έγινε συντρίμμια», ομολογούσε ο Νικολά Σαρκοζί στην ομιλία του της 25ης Σεπτεμβρίου 2008 στην Τουλόν. Θα λέγαμε μάλιστα ότι έγινε εφιάλτης.

Όταν έρχεται ο λογαριασμός της χρηματιστικής κατάρρευσης, οι υπεύθυνοι καταφεύγουν στην ανωνυμία μιας μυστηριώδους αόριστης αντωνυμίας, ενός σίριαλ κίλερ τόσο ανώνυμου όσο και οι ανώνυμες εταιρείες: «Κάποιοι έκρυψαν τα ολοένα και μεγαλύτερα ρίσκα...∙ κάποιοι καμώθηκαν πως πίστευαν ότι καθιστώντας τα ρίσκα κοινά τα εξαφάνιζαν...∙ κάποιοι χρηματοδότησαν τους κερδοσκόπους αντί να χρηματοδοτήσουν τους επιχειρηματίες...∙ κάποιοι άφησαν τις τράπεζες να κερδοσκοπούν στις χρηματιστικές αγορές αντί να κάνουν τη δουλειά τους...∙ κάποιοι άφησαν εντελώς ανεξέλεγκτα τα γραφεία εμπειρογνωμόνων και τα κερδοσκοπικά κεφάλαια...∙ κάποιοι επέβαλλαν στις τράπεζες λογιστικούς κανόνες που δεν προσφέρουν καμιά εγγύηση όσον αφορά τη διαχείριση των ρίσκων...» δήλωνε οργίλος ο ίδιος Νικολά Σαρκοζί. Και ο πρωθυπουργός του επαναλάμβανε σαν αντίλαλος: «Ο κόσμος βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου εξαιτίας ενός ανεύθυνου συστήματος» (Φρανσουά Φιγιόν [François Fillon], 3 Οκτωβρίου 2008). Λησμονώντας την περισσή βούληση που επέδειξαν και την περισσή ενέργεια που δαπάνησαν επί μια 25ετία οι κυβερνήσεις της Δεξιάς και της Αριστεράς για να αφήσουν αχαλίνωτο αυτό τον χρηματιστικό καπιταλισμό, που δεν είναι μια μορφή παραστρατημένου καπιταλισμού αλλά η ίδια η ουσία του συστήματος. «Όλοι τους θέλουν τον ανταγωνισμό χωρίς τις ολέθριες συνέπειες του ανταγωνισμού. Όλοι τους θέλουν το αδύνατο, δηλαδή τις αστικές συνθήκες ζωής, χωρίς τις απαραίτητες συνέπειες αυτών των συνθηκών...» έγραφε ο Μαρξ στον Ανένκοφ.
Η κρίση είναι λοιπόν η «διά της βίας αποκατάσταση της ενότητας ανάμεσα σε φάσεις [παραγωγή και κατανάλωση] που αυτονομήθηκαν», αλλά «είναι ουσιωδώς αδιαχώριστες». Αυτή η βία είναι, πριν απ’ όλα, η κοινωνική βία εναντίον των οικογενειών που πετιούνται στο δρόμο για μη πληρωμή των γραμματίων, οι μαζικές απολύσεις, το κλείσιμο επιχειρήσεων και οι μετεγκαταστάσεις τους, οι ουρές στα λαϊκά συσσίτια, οι άστεγοι που πεθαίνουν από το κρύο, η περικοπή των δαπανών για την περίθαλψη. Είναι επίσης η ποινικοποίηση των κοινωνικών αντιστάσεων, η αντιστρόφως ανάλογη προς το κοινωνικό κράτος ενίσχυση του κατασταλτικού κράτους, η επιβολή μιας κατάστασης εκτάκτου ανάγκης με πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Είναι, τέλος, ο πόλεμος για την πρόσβαση στις πηγές ενέργειας, για την εξασφάλιση των δρόμων του πετρελαίου ή του φυσικού αερίου, για τη νέα μοιρασιά των εδαφών και των ζωνών επιρροής.

Η σημερινή κρίση, η κρίση του παρόντος, δεν είναι μια επιπλέον κρίση, μια κρίση που θα ερχόταν να προστεθεί σε εκείνες των ασιατικών αγορών ή της φούσκας του Διαδικτύου. Είναι μια ιστορική –οικονομική, κοινωνική, οικολογική– κρίση του νόμου της αξίας. Ο αφηρημένος χρόνος εργασίας ως μέτρο των πάντων έχει καταστεί, όπως προέβλεπε ο Μαρξ στα Χειρόγραφα του 1857, ένα «μίζερο» μέτρο των κοινωνικών σχέσεων. Δεν πρόκειται απλώς για κρίση εμπιστοσύνης, όπως λέει η δημοσιογραφική βουλγάτα: πλήττεται θανάσιμα η πίστη στην παντοδυναμία της αγοράς. Όταν παύει να υπάρχει η πίστη στο απίστευτο, στην κοινωνική κρίση προστίθεται μια κρίση νομιμότητας, ιδεολογική και ηθική, που καταλήγει στον κλονισμό της πολιτικής τάξης: «Μια πολιτική τάξη όπου ορισμένα άτομα έχουν εκατομμύρια εισόδημα ενώ άλλα πεθαίνουν από την πείνα μπορεί να συνεχίζει να υπάρχει όταν έχει εκλείψει η θρησκεία, που θα εξηγούσε τη θυσία προσφέροντας ελπίδες για ανταμοιβή σε έναν άλλο κόσμο;» ρωτούσε ο Σατομπριάν (Chateaubriand) τις παραμονές της Επανάστασης του 1848. Και απαντούσε προφητικά: «Προσπαθήστε να πείσετε το φτωχό όταν θα έχει μάθει να διαβάζει και δεν θα πιστεύει πλέον, όταν θα έχει την ίδια μόρφωση με εσάς, προσπαθήστε να τον πείσετε ότι οφείλει να υποστεί όλες τις στερήσεις ενώ ο γείτονάς του κατέχει χίλιες φορές το περιττό: η τελευταία λύση που σας μένει είναι να τον σκοτώσετε». Υπό το εκτυφλωτικό φως της κρίσης, εκατομμύρια καταπιεσμένοι είναι αναγκασμένοι εκ των πραγμάτων να μάθουν να διαβάζουν.

του Ντανιέλ Μπενσαϊντ (από το τελευταίο βιβλίο του, «Μαρξ: τρόπος χρήσης», Αθήνα 2010, εκδόσεις ΚΨΜ)

20 χρόνια από την ανταρσία της ΚΝΕ

2009-09-19T11:03:00.000-07:00

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 20 χρόνια από τη διάσπαση της ΚΝΕ.
Δείτε ένα αφιέρωμα για τα 20 χρόνια από την ανταρσία της ΚΝΕ (Σεπτέμβρης 1989).

Χρονικά - Ντοκουμέντα - Άρθρα - Φωτογραφίες - Κείμενα

Αφιερωμένο σε όσους αντιστάθηκαν στον εκφυλισμό, την υποταγή και τους εύκολους δρόμους..., αλλά και στους νέους αγωνιστές που αναζητούν μια σύγχρονη, ανατρεπτική, επαναστατική Αριστερά, οραματική, κριτική, σκεπτόμενη, μαχόμενη.

Έλληνες και Ξένοι Εργάτες Ενωμένοι!

2009-07-06T05:36:00.000-07:00

Κάλεσμα Πρωτοβάθμιων Σωματείων στο Αντιρατσιστικό Συλλαλητήριο της 9 Ιουλίου, 7.00 μ.μ. Ομόνοια.

Το τελευταίο διάστημα, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, εργοδότες, ΜΜΕ και ρατσιστές κινδυνολογούν σε βάρος των μεταναστών: «μας παίρνουν τις δουλειές», «ρίχνουν τα μεροκάματα», «η οικονομία «μας» περνάει κρίση», «αυξάνουν την εγκληματικότητα».
Απέναντι σε αυτή τη ρατσιστική υστερία, πιστεύουμε ότι πρώτα απ΄ όλα το εργατικό κίνημα, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι πρέπει να αντισταθούν, να οργανώσουν την πάλη τους, μαζί με τους μετανάστες.
Το πρόβλημα δεν είναι ανθρωπιστικό, ούτε απλά πολιτισμικό. Οι μετανάστες δεν χρειάζονται φιλανθρωπία, ούτε απλά καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Χρειάζονται την τάξη τους, τους κοινούς αγώνες των εργαζόμενων ενάντια στην εκμετάλλευση, την καταπίεση, το ρατσισμό και την ξενοφοβία.
Οι εργοδότες όλα τα προηγούμενα χρόνια βολεύονταν, όταν οι μετανάστες δούλευαν με μεροκάματα 10 και 20 ευρώ. Από τους εργοδότες - βασανιστές στην Μανωλάδα μέχρι τους βιομηχάνους και που εφοπλιστές που πολλαπλασιάζουν τα κέρδη τους από το ξεζούμισμα των μεταναστών.
Σήμερα η κρίση του καπιταλισμού χτυπάει ανελέητα όλους τους εργάτες, μετανάστες και ντόπιους. Οι 100.000 επιπλέον άνεργοι το 2009 δεν οφείλονται στους μετανάστες αλλά στους καπιταλιστές που κλείνουν τα εργοστάσια και την κοπανάνε για άλλους «παράδεισους εκμετάλλευσης» εργαζομένων, αφήνοντας απλήρωτους τους εργαζόμενους. Γι’ αυτούς τα σύνορα είναι ανοιχτά, για τους μετανάστες και τους πρόσφυγες κλειστά!

Ούτε για την φτώχεια και τα χαμηλά μεροκάματα φταίνε οι μετανάστες. Αντίθετα, η μετανάστευση είναι μεταφορά εργατικών χεριών από μια χώρα σε μια άλλη, οι μετανάστες με την εργασία τους παράγουν πλούτο. Με τα χέρια των μεταναστών χτίστηκαν τα «οικονομικά θαύματα» του καπιταλισμού όπως η Αμερική στις αρχές του προηγούμενου αιώνα ή η Γερμανία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην Ελλάδα οι λεγόμενοι «εθνικοί στόχοι», όπως η ένταξη στην ΟΝΕ και η Ολυμπιάδα, πραγματοποιήθηκαν χάρη στην εκμετάλλευση της κακοπληρωμένης, ανασφάλιστης εργασίας του πρώτου κύματος των μεταναστών, που πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος, καθώς πολλαπλασιάστηκαν τα εργατικά ατυχήματα.

Οι μετανάστες για τους ρατσιστές είναι χρήσιμοι όταν αποδέχονται τις πιο βαριές, βρώμικες, επισφαλείς και προσωρινές δουλειές, αλλά όχι όταν διεκδικούν το δικαίωμα σε ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Είναι βολικοί, όταν τρέχουν από πόλη σε πόλη σε εποχιακές δουλειές για να καλύψουν τις ανάγκες των εργοδοτών με το λιγότερο κόστος, Είναι απαραίτητοι για να φουσκώνουν με τις εισφορές τους τα έσοδα των ασφαλιστικών ταμείων, αλλά δεν μπορούν να έχουν αντίστοιχη πρόσβαση σε υπηρεσίες Υγείας και Πρόνοιας, ούτε να μεταφέρουν συνταξιοδοτικά δικαιώματα στις χώρες τους.

Γι’ αυτό το λόγο η Ε.Ε. προωθεί την πολιτική της Ευρώπης - Φρούριο, με το Σύμφωνο Σαρκοζί, την οδηγία της ντροπής και τον κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ, που απαγορεύουν τις μαζικές νομιμοποιήσεις και ενισχύουν τις μαζικές απελάσεις, που απαγορεύουν την ελεύθερη μετακίνηση των μεταναστών και ενισχύουν την κράτησή τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Γι’ αυτό στην Ελλάδα, τόσο η κυβέρνηση, όσο και το ΠΑΣΟΚ, συναινούν στις αντιμεταναστευτικές πολιτικές, ενώ το ρατσιστικό ΛΑΟΣ έχει αναλάβει την εργολαβία της αντιμεταναστευτικής εκστρατείας. Αλλά και ο υποταγμένος συνδικαλισμός των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και Ομοσπονδιών εκτός από ανθρωπιστικά μισόλογα και εκφράσεις αλληλεγγύης, αρνείται να μπει μπροστά σε ένα μαχητικό μέτωπο εργατικής πάλης μαζί με τους μετανάστες, που είναι τμήμα της εργατικής τάξης και μάλιστα το πιο εκμεταλλευόμενο!

Αυτό που «ξεχνιέται» είναι, ότι οι εξαθλιωμένοι μετανάστες βρίσκονται στις δυτικές μητροπόλεις επειδή διώχθηκαν από τις χώρες τους, λόγω φτώχειας και πολέμων. Για τη διάλυση των χωρών της Ασίας, της Αφρικής, της λατινικής Αμερικής, της Ανατολικής Ευρώπης ευθύνονται οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, η Ε.Ε. …και η Ελλάδα. Για τις «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» και τους βομβαρδισμούς ευθύνεται και η Ελλάδα, που στέλνει στρατό και φρεγάτες, συμμετέχοντες στις κατοχικές δυνάμεις που βρίσκονται σε δεκάδες χώρες.
Να φύγει ο ελληνικός στρατός κατοχής και όλοι οι στρατοί κατοχής από το Αφγανιστάν, για να μπορέσουν να γυρίσουν στα σπίτιά τους οι Αφγανοί που κοιμούνται στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα και στο λιμάνι της Πάτρας.

Στο πρόσωπο των μεταναστών, οι εργοδότες, οι κυβερνήσεις, και η Ε.Ε. χτυπάνε και όλους εμάς. Θέλουν να διασπάσουν τους εργαζόμενους. Σιγοντάρουν αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε εργαζόμενους με διαφορετικές σχέσεις εργασίας, παλαιούς και νέους, εργαζόμενους και ανέργους. Τρέμουν την εργατική ταξική ενότητα. Για να μας κάνουν όλους μαζί πιο κακοπληρωμένους, περισσότερο ανασφάλιστους, χωρίς δικαιώματα και χωρίς κυρίως το δικαίωμα του συλλογικού αγώνα για μια καλύτερη ζωή χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση...

Δεν θα τους κάνουμε την χάρη! Υπερασπίζουμε τους μετανάστες εργαζόμενους, γιατί αυτό είναι το ταξικό μας συμφέρον!
Παλεύουμε όλοι μαζί, έλληνες και μετανάστες, για:
- Ίση αμοιβή για ίση δουλειά. Όχι στη μαύρη ανασφάλιστη εργασία και στην τρομοκρατία του κεφαλαίου. Όχι άλλες Κούνεβες. Να τιμωρείται σκληρά κάθε εργοδότης που χρησιμοποιεί ανασφάλιστη εργασία μεταναστών και όχι μόνο. Οι μετανάστες είναι κομμάτι της εργατικής τάξης!
- Κάτω τα χέρια από τους μετανάστες! Όχι στα σχέδια για στρατόπεδα συγκέντρωσης, απελάσεις, φυλακίσεις κλπ
- Να ανοίξουν όλα τα συνδικάτα και σωματεία στους μετανάστες και σε όλους τους «μαύρους» της εργασίας.
- Να καταργηθεί το απαράδεκτο Σύμφωνο Μετανάστευσης της Ε.Ε.
- Δικαίωμα πολιτικού ασύλου σε όσους μετανάστες κινδυνεύουν στις χώρες τους.
- Άμεση νομιμοποίηση όλων των μεταναστών.
- Ίσα και πλήρη κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά δικαιώματα για όλους τους μετανάστες.
- Άμεση αποχώρηση της Ελλάδας από όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, άμεση επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων από όλες τις χώρες, όπου ασκούν καθήκοντα στρατού κατοχής.

Πιστεύουμε ότι η επίθεση ενάντια στους μετανάστες, πρέπει να γίνει υπόθεση των πρωτοβάθμιων σωματείων και συνολικά του εργατικού κινήματος. Σε αυτή την κατεύθυνση καλούμε εργαζόμενους, σωματεία και εργατικές συλλογικότητες, να συμμετάσχουν στο αντιρατσιστικό Συλλαλητήριο την Πέμπτη 9 Ιούλη, στις 7.00 μ.μ. στην Ομόνοια, με ένα ταξικό και εργατικό περιεχόμενο, συγκροτώντας ένα εργατικό μπλοκ σωματείων, εργαζομένων και ανέργων.

- ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ
- ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ-ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

- ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ στα ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΤΥΠΟΥ του Διεθνούς Αεροδρομίου Αθηνών

Το "χάϊδεμα" της αποχής...

2009-06-12T00:10:00.000-07:00

Δεν προκαλεί εντύπωση το σπρώξιμο διάφορων "τρέντυ" απόψεων περί αποχής από κανάλια, εφημερίδες και γνωστούς τηλε-σταρ. Είναι λογικό ο Θέμος, τα παιδιά του "Ράδιο Αρβύλα", ο Ευαγγελάτος και διάφοροι ακόμα μοδάτοι τύποι να θέλουν να μας πείσουν ότι η αποχή, η παραλία με το φραπέ στο χέρι, είναι πιο χρήσιμη από την ψήφο. Εντάξει, καταλάβαμε... Κατανοεί το σύστημα ότι ο κόσμος δεν μπορεί να στρατευθεί στα 2 μεγάλα κόμματα. Κατανοεί ότι η δυσαρέσκεια και η οργή είναι βαθιά και έντονη, δεν "χωράει" στους οικολόγους που "έφτιαξαν" ως ανώδυνο ανάχωμα... Ότι η επίσημη αριστερά ούτε θέλει, ούτε μπορεί... Άρα αποχή, όλοι το ίδιο είναι...
Εντύπωση προκαλεί όμως, ότι διάφοροι αριστερίζοντες, αριστεροί, αντιεξουσιαστές και προοδευτικοί γλύφουν τους απέχοντες, χαϊδεύουν το φαινόμενο της μαζικής αποχής. Άλλο να το αναλύεις, άλλο να καταννοείς γιατί γίνεται, άλλο να το "χαϊδεύεις"! Η αναρχία περίπου χαίρεται γιατί αφεντικά και δούλοι πήγαν για μπάνιο. "Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας..." νομίζουν ότι ζουν, πιστεύοντας ότι το 48% των ψηφοφόρων έκανε εκλογική απεργία! Μαύρα μεσάνυχτα... Χαρά και στους "εξεγερμένους" κάθε είδους, αριστερούληδες μέχρι μ-λ που μπερδεύουν μάλλον τη στάση αντίθεσης με την Ε.Ε. και το αστικό πολιτικό σύστημα με τη στάση ιδιώτευσης, ατομισμού, τσουβαλιάσματος και απαξίωσης κάθε πολιτικής μάχης...
Η αποχή τροφοδοτείται από διαφορετικές πολιτικές τάσεις, είναι πολύχρωμη, αλλά τελικά όμως γίνεται άχρωμη και άοσμη, καθώς δεν αποκτά ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο και θα ερμηνευθεί κατά το δοκούν από τα τηλεοπτικά πάνελ. Πως θα ξεχωρίσει η βαθιά εργατική διαμαρτυρία από την ασαφή και συχνά απολίτικη ατομικιστική αηδία; Γιατί υπάρχει η αποχή της αδιαφορίας, του «δεν γίνεται τίποτα», ακόμα και της διαμαρτυρίας, της απέχθειας για το πολιτικό σύστημα, που δεν μετουσιώνεται όμως σε πολιτική δράση. Αυτή όσο κι αν ανησυχεί τους κυρίαρχους, είναι πολιτικά εξουδετερωμένη. Δεν είναι λίγες οι χώρες, όπου οι πολιτικοί διαχειριστές – στο βαθμό που δεν μπορούν να εμπνεύσουν τον κόσμο με τη γραμμή τους- ωθούν ειδικά την εργατική τάξη και τους πιο φτωχούς στο πολιτικό περιθώριο και στην αποχή. Σε μια σειρά χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και στις ΗΠΑ, στις εκλογές καταγράφονται ποσοστά αποχής που φτάνουν μέχρι το 70%! Προφανώς και δεν άλλαξε τίποτα εκεί...
Για τους εργαζόμενους δεν υπάρχει η πολυτέλεια της αποχής από οποιαδήποτε μάχη. Ήδη ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπαθανασίου στέλνει στις Βρυξέλες το νέο «πακέτο» σκληρών αντιλαϊκών μέτρων, με καταρχήν ένταση της έμμεσης φορολογίας. Θέλουν να μας στείλουν για μαύρισμα στις παραλίες. Μην ασχολείστε με την πολιτική είναι το μήνυμά τους. Προφανώς και οι εκλογές δεν αλλάζουν ριζικά ποτέ καμία κατάσταση. Αλλιώς θα ήταν παράνομες. Καταγράφουν όμως πολιτικούς συσχετισμούς, είναι μια ακόμα πολιτική μάχη. Αλλά εκείνοι που δικαιολογούν έτσι τη στάση τους, συνήθως απέχουν και από τις διαδηλώσεις (οι οποίες τις περισσότερες φορές δεν αλλάζουν ριζικά την πολιτική κατάσταση...), αλλά και τις απεργίες (που δεν καταφέρνουν τίποτα...), κάνουν την αποχή από όλα μοντέλο πολιτικής συμπεριφοράς. Τους λέμε: η αποχή βλάπτει σοβαρά! Σκεφτείτε το...

Η κρίση έχει όνομα: καπιταλισμός

2009-04-08T05:30:00.000-07:00

Όλα τα χαρακτηριστικά της κρίσης που πλήττει σήμερα τον καπιταλιστικό κόσμο δείχνουν ότι πρόκειται για μια κρίση-σταθμό, με μακροπρόθεσμες συνέπειες στην εξέλιξη της ταξικής πάλης. Δεν είναι, δηλαδή, μια συνηθισμένη διακύμανση του καπιταλιστικού κύκλου ή απλώς μια κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, αλλά ούτε και μια κρίση που οδηγεί σε κατάρρευση του νεοφιλελευθερισμού ή του «καπιταλισμού καζίνο» (πολύ περισσότερο του καπιταλισμού γενικώς).
Η παρούσα κρίση είναι μια δομική κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού και ειδικά του τύπου συσσώρευσης και διευρυμένης αναπαραγωγής, του κοινωνικοπολιτικού «μείγματος» με το οποίο το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του (εθνικά και διεθνικά) επεδίωκαν τα τελευταία 25-30 χρόνια να στηρίξουν τους «δίδυμους πύργους» του κεφαλαιοκρατικού συστήματος: την καπιταλιστική κερδοφορία (οικονομικά) και την αστική κυριαρχία (πολιτικά).

Η εκδήλωση της κρίσης και – κυρίως- οι προωθούμενες αστικές μορφές υπέρβασής της θέτουν σε αμφισβήτηση, από τη μια, βασικά ως σήμερα δόγματα της αστικής (και δη της νεοφιλελεύθερης) φιλολογίας-ιδεολογίας (αντικρατισμός, ελεύθερη αγορά κ.λπ.) και, από την άλλη, βασικά δεδομένα (οργάνωση κοινωνικών συμμαχιών, μορφή κομματικού συστήματος κ.λπ.) στο αστικό πολιτικό σύστημα, στις μορφές αστικής κυριαρχίας και στον αστικό συνασπισμό εξουσίας. Επιπλέον, γιατί δείχνουν μαζικά πλέον στους εργαζόμενους και τη νεολαία -και όχι στη φαντασία κάποιων αμετανόητων κομμουνιστών ή χιλιαστών της επανάστασης- ότι ο καπιταλισμός δεν είναι άτρωτος, δεν έχει απαλλαγεί από τις κρίσεις, δεν μπορεί να τις ξεπερνά βελτιώνοντας τη ζωή των εργαζομένων και των νέων. Δεν είναι τυχαίο, από αυτή την άποψη, ότι ακόμη και ο άνθρωπος-σύμβολο των αγορών Τζ. Σόρος δηλώνει ότι «το σημερινό κυρίαρχο παράδειγμα, δηλαδή ότι οι χρηματοοικονομικές αγορές τείνουν προς την ισορροπία, είναι εσφαλμένο και παραπλανητικό»!

Σύμφωνα με το κυρίαρχο ιδεολογικό σχήμα της περιόδου, βασική αιτία της κρίσης είναι η απληστία, η κερδοσκοπική διάθεση, το ακραίο ρίσκο και η ανευθυνότητα που επέδειξαν ορισμένοι τραπεζίτες, διαχειριστές κεφαλαίων, επενδυτές κ.λπ. Στον πυρήνα του σχήματος βρίσκεται η άποψη που καταδικάζει το «χυδαίο καπιταλισμό και το νεοφιλελεύθερο φονταμενταλισμό», τις «υπερβολές» της ελεύθερης οικονομίας και της αγοράς, αλλά όχι την «εντός λογικών πλαισίων και με κοινωνική υπευθυνότητα» λειτουργία τους. Όμως, οι «υπερβολές» και οι «ακρότητες» δεν είναι φαινόμενα που αντιστρατεύονται τη φύση του καπιταλισμού, αλλά εκδηλώσεις του γενετικού του κώδικα: εκδηλώσεις της σύμφυτης με τον καπιταλισμό και την αγορά τάσης για αναζήτηση του μέγιστου κέρδους και των ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων (είτε αυτά προκύπτουν από την υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων, από τις τεχνολογικές καινοτομίες, από την αποτελεσματικότερη διεθνή διαπλοκή, από την υπεροχή στη σφαίρα της κυκλοφορίας του κεφαλαίου και της διασύνδεσης παραγωγικού-χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου).

Ας θυμηθούμε τον Μαρξ: Το καπιταλιστικό κέρδος, ανέφερε στο Κεφάλαιο, είναι το κίνητρο και «το ζωογόνο πυρ της παραγωγής». Ως εκ τούτου: «Το κεφάλαιο το τρομάζει η έλλειψη κέρδους ή το πολύ μικρό κέρδος... Όταν το κεφάλαιο έχει το ανάλογο κέρδος, γίνεται τολμηρό. Με δέκα τα εκατό (10%) κέρδος αισθάνεται τον εαυτό του σίγουρο και μπορεί να το χρησιμοποιήσει κανείς παντού, με 20% γίνεται ζωηρό, με 50% γίνεται θετικά παράτολμο, με 100% τσαλαπατάει όλους τους ανθρώπινους νόμους, με 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μη ριψοκινδυνεύσει να το πράξει, ακόμα και με κίνδυνο να πάει στην κρεμάλα»!
Από αυτή την άποψη, το ζητούμενο για το εργατικά συμφέροντα δεν είναι απλώς το «ψαλίδισμα των υπερβολών», η «εγκράτεια» ή η «θέσπιση ρυθμιστικών κανόνων», αλλά η κατάργηση της εκμετάλλευσης, της ατομικής ιδιοκτησίας και της αγοράς που -όσο διατηρούνται- θα αναπαράγουν διαρκώς την απληστία και το «εντός» αλλά και το «εκτός πλαισίων» κυνήγι του κέρδους.

G 20: Η κρίση ξεσηκώνει!

2009-03-30T06:10:00.000-07:00

Χιλιάδες άτομα από όλο τον κόσμο συγκεντρώθηκαν στο Λονδίνο σε μία μαζική εκδήλωση διαμαρτυρίας ενόψει της συνόδου κορυφής της G20 την άλλη εβδομάδα στην βρετανική πρωτεύουσα. Πάνω από 30.000 άνθρωποι διαδήλωσαν με συνθήματα όπως «ο καπιταλισμός δεν δουλεύει», «δεν θα πληρώσουμε εμείς την κρίση σας». Η διαδήλωση του Σαββατοκύριακου που πέρασε είναι η πρώτη μίας σειράς που αναμένεται να γίνουν τις επόμενες ημέρες και κυρίως στις 1 και 2 Απριλίου που θα διεξαχθεί η σύνοδος κορυφής. Αρκετές χιλιάδες διαδηλωτές έκαναν πορείες στους δρόμους του Βερολίνου και της Φρανκφούρτης εκφράζοντας την διαμαρτυρία τους για τα μέτρα που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στη Γερμανία και άλλες χώρες. Μαζικές ήταν και οι διαδηλώσεις στην Ρώμη και τη Γένοβα, την Ισπανία και το Παρίση. Η κρίση ξεσηκώνει τους εργαζόμενους. Είμαστε στην αρχή ενός κινήματος που θα βγάλει τους εργαζόμενους της Ευρώπης στο δρόμο; Άλλη λύση δεν υπάρχει! Αυτό που πρέπει να κατανοηθεί, είναι ότι η κρίση που ζούμε, είναι κρίση του ίδιου του καπιταλισμού, των μηχανισμών και των αξιών του, όχι κάποιων ακραίων μορφών ή πολιτικών του.

Στο νέο αιώνα της ελπίδας και της βαρβαρότητας αποκαλύπτεται ότι ο καπιταλισμός δεν είναι η τελευταία και αιώνια οργάνωση της κοινωνίας.
Αντί να επαναρυθμίσουμε τον καπιταλισμό, να ανασυστήσουμε την εργατική επαναστατική πολιτική, να αναγεννήσουμε τον κομμουνισμό της εποχής μας.

Περί "Σωτηρίας της γης", ή για τις λάμπες...

2009-03-28T10:27:00.000-07:00

Μας έπνιξαν οι αστικές φυλλάδες και τα μέσα με την διεθνή εκστρατεία "σώστε τη γη" ή κάπως έτσι... Να ΄σβήσουμε λένε όλοι τις λάμπες μας από τις 8.30 μέχρι τις 9.30 το Σάββατο το βράδυ. Επειδή κάτι τέτοιες πρωτοβουλίες μου θυμίζουν πολύ λογικές Γιωργάκη (ναι τον γνωστό λέω) και ΜΚΟ (αδρά πληρωμένες και επιδοτούμενες εταιρείες με τίτλο "μη κυβερνητικό"), παραθέτω απόσπασμα από ένα mail που μου ήρθε σήμερα, με το οποίο συμφωνώ γενικά...Λέει το mail:

"Ποιοι ηγούνται της γεωσωστικής σταυροφορίας; Ο Λάτσης που αμολάει τα καραβολύματα μεσοπέλαγα (έπνιξαν οι σεντίνες τα νησιά), η Βαρδινογιάννενα που στα «βωβά» χτίζει την Αθήνα, ο δήμαρχος Κακλαμάνης, ο επονομαζόμενος και Ομέρ-Πριόνης, ύστερα από την επιχείρηση να μετατρέψει τα πάρκα σε γκαράζ, η Γιάννα Αγγελοπούλου που κρέμασε ένα γκρι σύννεφο πάνω από την Ελευσίνια γη, ο γέροντας Παπούλιας, ο Αλαφούζος. Μαζί τους κάτι υπάλληλοι Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (τρόπος του λέγειν, αναγνώστη, μη θυμώνεις), που τα παίρνουν χοντρά από παντού και προβάλλονται ως το εναλλακτικό σενάριο απέναντι στην πολιτική. Μία από αυτές, το Δεκέμβρη που πέρασε, σκούπιζε επιδεικτικά και αδέξια, ως ήταν φυσικό, το Σύνταγμα ύστερα από μία μεγάλη πορεία.
Τι θέλουν, όμως, να αποδείξουν οι «φίλοι της γης», οι φωτοσβέστες; Πως λαός και Κολωνάκι έχουν ίδιες ευθύνες για το περιβάλλον και πως οφείλουμε όλοι μαζί να συναισθανθούμε αυτή την ευθύνη. Έστω και για λίγο, υπερταξικά, να κάνουμε κάτι για τον πλανήτη. Με χορηγούς τις βιομηχανίες που παράγουν λάμπες μικρής καύσης. Με το ΙΚΕΑ, πρωτοπόρο τον Μίνωα Κυριακού, την κυβέρνηση και την πράσινη ανάπτυξη-αντιπολίτευση.
Καμία συνευθύνη, καμία ταύτιση. Είναι σαν να λέμε πως χειροκροτούμε το συνέδριο των λύκων με θέμα τη... διάσωση των προβάτων. Για αυτό, λοιπόν, το βράδυ «τσίτα» τα φώτα. Ανάψτε και τα εφεδρικά, τους φακούς, το τζάκι, τη σόμπα! Να φωταγωγηθεί το σύμπαν! "

Τσίτα όλα τα φώτα μάγκες!

60 χρόνια ΝΑΤΟ

2009-03-25T05:26:00.000-07:00

Στις αρχές του Απρίλη οι ιμπεριαλιστές «γιορτάζουν» τα 60 χρόνια από την ίδρυση του ΝΑΤΟ και τα 10 χρόνια από την ίδρυση του Ευρωστρατού της Ε.Ε. Ήδη, με πρόταση της Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης έχει συγκροτηθεί ανοιχτή πρωτοβουλία για τη διοργάνωση αντιπολεμικών κινητοποιήσεων με τη συμμετοχή πολιτικών συλλογικοτήτων και αγωνιστών. Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή της η πρωτοβουλία για τη διοργάνωση εβδομάδας δράσης «ενάντια στο ΝΑΤΟ και τους ιμπεριαλιστικούς στρατιωτικούς σχηματισμούς».
Το τριήμερο 27, 28 και 29 Μάρτη, στο Πολυτεχνείο, θα γίνει ένα ενδιαφέρον αντιπολεμικό τριήμερο. Το πρόγραμμα:
Τριήμερο εκδηλώσεων με διεθνή συμμετοχή, στο αμφιθέατρο Γκίνη, Ε.Μ. Πολυτεχενίο:
-Παρασκευή 27/3, στις 7:00 μ.μ.: Παρελθόν-Παρόν-Μέλλον του ΝΑΤΟ και των ιμπεριαλιστικών στρατιωτικών σχηματισμών.

Ομιλητές: Π.Κορωναίος, Β.Χωραφάς, Γ.Αγγέλης, Ν.Χαραλαμπόπουλος, Α.Μπατσάκης.
.
Προβολή του τελευταίου ντοκιμαντέρ του πρόσφατα χαμένου συντρόφου μαχητή-δημοσιογράφου Γ. Κοίλιαρη.
.
-Σάββατο 28/3, στις 7:00 μ.μ: 60 χρόνια ΝΑΤΟ, 10 χρόνια ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΣ

Από τα Βαλκάνια έως τη Μ. Ανατολή, από την Αφρική, Καύκασο έως την Ασία, το σύγχρονο πρόσωπο του πολέμου.

Ομιλητές: Σύντροφοι-μέλη Αντινατοϊκών κινημάτων, Αριστερών Οργανώσεων και Μεταναστευτικών Κινήσεων από Αφρική-Βουλγαρία-Δ.Μακεδονίας- Κύπρο-Παλαιστίνη-Τουρκία.
.
Αντιπολεμικό πάρτι με Μουσικές από όλο τον κόσμο, προβολή της ταινίας ΕΞΕΓΕΡΣΗ.
.
-Κυριακή 29/3, στις 6:00 μ.μ.: ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΥ-ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ
ΑΝΤΙΜΙΛΙΤΑΡΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ.

Ποιός "κάνει" πολιτική;

2009-03-21T05:20:00.000-07:00

Ποιός μπορεί να παράξει πολιτική; Η συζήτηση αυτή έχει κομβικό χαρακτήρα γιατί από την απάντηση αυτού του ερωτήματος καθορίζονται μια σειρά από "γραμμές" και τρόποι άσκησης πολιτικής των δυνάμεων της αριστεράς.
Η παραδοσιακή αντίληψη που κυριάρχησε στο επαναστατικό κίνημα, και ακόμα και σήμερα "βασανίζει" την πλειοψηφία των οργανωμένων δυνάμεων της επαναστατικής αριστεράς, με ολέθρια αποτελέσματα πολλές φορές για την ανάπτυξη και πολιτικοποίηση του κινήματος, είναι: οι εργάτες, οι αγωνιζόμενοι, ο κόσμος κάνει οικονομικό αγώνα (για τα άμεσα, όσα καταλαβαίνει, για τα "υλικά" συμφέροντα), το κόμμα, οι οργανώσεις, η πρωτοπορία-ες κάνουν πολιτικό αγώνα. Τραγικό λάθος! Βασικό στοιχείο μιας επαναστατικής προσπάθειας σήμερα είναι να αντιμετωπίσει τον κατακερματισμό της ιδεολογίας, της πολιτικής πράξης και της μαζικής δράσης των πρωτοπόρων δυνάμεων, που επέβαλλε η αντίληψη των παραδοσιακών ΚΚ. Η αποξένωση της ιδεολογίας απ’ την πολιτική και μαζική δράση μετέτρεπε την ιδεολογική «δουλειά» σε θεολογία, την πολιτική σκέψη σε προνόμιο των πολιτικών γραφείων και την μαζική δράση σε καταναγκαστικό πρακτικισμό.
Οικονομικός αγώνας είναι αυτός που αφορά άμεσα, επιμέρους αιτήματα, όποια θέματα και αν αφορούν (καθαρά οικονομικά, συνθήκες-καθεστώς εργασίας, ελευθερίες-δημοκρατία, ιδιωτικοποιήσεις, περιβάλλον, υγεία, ασφαλιστικό, παιδεία κλπ.). Πολιτικός αγώνας αυτός που υπερβαίνει τα όρια του μεμονωμένου χώρου ή αιτήματος, συγκρούεται-αμφισβητεί τον πυρήνα και το σύνολο της αστικής τάξης πραγμάτων (κράτος, κόμματα, θεσμοί, υπερεθνικοί οργανισμοί, ιδεολογήματα), διεκδικεί μέτρα με γενική ισχύ και λογική ρήξης με την εκμεταλλευτική κοινωνία.
Έτσι, πολιτικός αγώνας και πολιτικοποίηση της πάλης στην αναπτυγμένη τους διάσταση δε σημαίνει απλώς «χρωματισμό» της με αιχμές αντιΕΟΚικές, αντικαπιταλιστικές κλπ. ή αμφισβήτηση και μόνο καίριων -έστω- κρίκων του καθεστώτος. Σημαίνει το πέρασμα στην πολιτική πάλη της τάξης για τον «εαυτό» της, τον αγώνα για την αλλαγή των συσχετισμών ανάμεσα στο περιεχόμενο και τα «όργανα» της αστικής και εργατικής πολιτικής, την πάλη για την αλλαγή των σχέσεων εξουσίας.
Η σχέση οικονομικού-πολιτικού αγώνα δεν είναι στατική εξελίσσεται ιστορικά. Έτσι, σήμερα βρισκόμαστε μπροστά:
· Στην αναβάθμιση της αξίας της πάλης για τα όποια μικρά, για την υπεράσπιση της θέσης από το νεοσυντηρητικό οδοστρωτήρα.
· Στην τάση γρήγορης πολιτικοποίησης ταχύτερης - βαθύτερης γενίκευσης της πάλης και σύνδεσης των επιμέρους με τη βασική αντίθεση (λόγω του βάρβαρου χαρακτήρα της νεοσυντηρητικής επίθεσης, της αδυναμίας μικροπαραχωρήσεων, της αμεσότερη ς και ενεργότερης παρέμβασης του κεφαλαίου στην πολιτική, της δικαιολόγησης όλων των αντιλαϊκών μέτρων στο όνομα της σύγκλισης, της ανταγωνιστικότητας και της ανάπτυξης, του κρατικού αυταρχισμού, της παρέμβασης ποικίλων καθεστωτικών κέντρων κλπ.).
· Στην αυθεντικότερη, αμεσότερη, καθημερινότερη και βαθύτερη διαπλοκή του οικονομικού και πολιτικού αγώνα κάθε στιγμή, σε κάθε αγώνα, όχι μόνο σε κορυφαίες στιγμές. Άρα γίνεται κρίσιμο ζητούμενο ένας διαρκής ουσιαστικός συνδυασμός τους.Στην πολυπλοκότερη και ισχυρότερη αντεπίδραση της πολιτικής στον οικονομικό αγώνα (δράση κομμάτων, ΜΜΕ, κράτους κλπ.).

Η νέα σχέση οικονομικού και πολιτικού αγώνα κάνει σαφές ότι πολιτική παράγουν και οι αγωνιστές, ο κόσμος.

Η οργάνωση-πρωτοπορία/ες, το μέτωπο και η αριστερή πτέρυγα του μαζικού κινήματος στη διαλεκτική τους αλληλεπίδραση παράγουν ταξική συνείδηση, ένα νέο ταξικό «πολιτισμό», με την πλατιά έννοια. Συμβάλλουν στην μετατόπιση και ουσιαστική αλλαγή των ταξικών συσχετισμών και δεν παράγουν απλώς κάποια θεωρητικά, πολιτικά, μαζικά ή οργανωτικά «αποκρυσταλλώματα». Τα αιτήματα και η παρέμβαση στους κοινωνικούς χώρους, τα πλαίσια πάλης και η απέυθυνση στον κόσμο λοιπόν θα πρέπει να παίρνει υπόψη ότι δεν λέμε στον κόσμο τα "λίγα" τα άμεσα γιατί δεν καταλαβαίνει... και οι "μυημένοι" της πρωτοπορίας -μεταξύ τους τις περισσότερες φορές- λένε τα "μεγάλα", τα δύσκολα... Κλείνω με ένα απόσπασμα από το θείο Μαρξ:

"Στη σύγχρονη ιστορία όλοι οι πολιτικοί αγώνες είναι ταξικοί και όλοι οι ταξικοί αγώνες για χειραφέτηση, παρά την αναγκαστικά πολιτική μορφή τους, αφού κάθε ταξικός αγώνας είναι πολιτικός αγώνας, περιστρέφεται τελικά γύρω από το ζήτημα της οικονομικής χειραφέτησης."

Κ. Μαρξ, Από το "Λουδοβίκος Φόυερμπαχ"

Γιατί χρειαζόμαστε ένα άλλο, νέο Εργατικό Κίνημα;

2009-03-21T04:43:00.000-07:00

Η συζήτηση σε πρωτοπόρα κομμάτια των εργαζομένων, σε αγωνιστές, αλλά και στην αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά, σε σχέση με τα συνδικάτα, τη στάση απέναντι στην ηγεσία του υποταγμένου συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, διοικήσεις Ομοσπονδιών) πολλές φορές παίρνει στρεβλό περιεχόμενο. Το ερώτημα με τα συνδικάτα ή όχι, πρέπει να αντιστραφεί στην ερώτηση "με ποιά συνδικάτα". Προφανώς, δουλεύουμε στα σωματεία και τα συνδικάτα. Σε ποιά κατεύθυνση όμως; Πως προωθούμε στους εργαζόμενους μια άλλη πρόταση για την αναζωογόνηση των εργατικών αγώνων και του συνδικαλισμού που τόσο έχει φθαρεί; Και σε αυτό το σοβαρό ζήτημα δεν αρκεί να ασκείς κριτική στη ΓΣΕΕ και τον υποταγμε΄νο συνδικαλισμό. Χρειάζεται να δείχνεις έμπρακτα έναν άλλο δρόμο, που να είναι "εντός", στα σωματεία και τη δουλειά με τους εργαζόμενους, "εκτός" από τον στείρο, αστικό, κυβερνητικό και κομματικό συνδικαλισμό και με κινήσεις διαχωρισμού, και προπάντων "εναντίον" στο περιεχόμενο του υποταγμένου συνδικαλισμού που δέχεται όλα τα στικά ιδεολογήματα και προωθεί την αστική πολιτική μέσα στους εργάτες.

Γιατί Νέο Εργατικό Κίνημα; Γιατί ριζική τομή και ανασυγκρότησή του εργατικού κινήματος; Για δύο πολύ σημαντικούς λόγους:
Κατ' αρχήν, γιατί το σημερινό σ.κ. είναι από κάθε άποψη αναντίστοιχο με τις απαιτήσεις που διαμορφώνουν για την εργατική πάλη οι αναδιαρθρώσεις στον καπιταλιστικό μηχανισμό και τις κοινωνικές σχέσεις, οι αλλαγές στους όρους της ταξικής πάλης, στην κοινωνική συγκρότηση, στη συμπεριφορά και στους δρόμους ριζοσπαστικοποίησης της εργατικής τάξης, τα νέα χαρακτηριστικά που σφραγίζουν τους εργατικούς αγώνες, τη σχέση οικονομικής-πολιτικής πάλης και την εργατική ενότητα, η σημερινή κίνηση των κοινωνικών αντιθέσεων και ειδικά αυτής ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, η κρίση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος και οι νέες μορφές πολιτικής χειραγώγησης. Όλα αυτά, διαμορφώνουν ένα νέο τοπίο στην ταξική πάλη αλλά και ένα «νέο πρόσωπο» στο εργατικό υποκείμενο, στην προλεταριακή πλευρά αυτής της αναμέτρησης.
Θα μπορούσαμε, έτσι, να επισημάνουμε την αδυναμία του παραδοσιακού συνδικαλισμού απέναντι σε προβλήματα όπως η εργατική ενότητα (σε μια φάση πολυδιάσπασης, εξατομίκευσης κ.λπ.), οι σχέσεις εργασίας (σε μια φάση που βρίσκονται στο επίκεντρο των κεφαλαιοκρατικών αναδιαρθρώσεων), η σχέση οικονομικού-πολιτικού αγώνα (σε μια φάση που ο πρώτος πολιτικοποιείται ταχύτατα), το περιεχόμενο των μισθολογικών αιτημάτων (σε μια φάση που εκτός από το ύψος του μισθού, αποκτά ιδιαίτερη σημασία και ο τρόπος απόκτησής του), η σχέση εθνικού-διεθνικού στην πάλη (σε μια φάση πρωτοφανούς διεθνοποίησης και καπιταλιστικών ολοκληρώσεων) κ.λπ. Αυτή η αδυναμία είναι γενικευμένη και σύμφυτη με τη σημερινή φυσιογνωμία (όχι μόνο με τους συσχετισμούς) του σ.κ. Πρόκειται, δηλαδή, για μια ανικανότητα που είναι αδύνατο να ξεπεραστεί -και να φέρει το εργατικό κίνημα στο ύψος των απαιτήσεων και των χαρακτηριστικών της σύγχρονης ταξικής αντιπαράθεσης- χωρίς μια ριζική υπέρβαση της σημερινής μορφής του συνδικαλισμού.
Δεύτερο, γιατί η μακροχρόνια κυριαρχία στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα (αλλά και μέσα στους εργάτες, τις συνειδήσεις και την αγωνιστικής τους πρακτική) της τάσης συνύπαρξης με το κεφάλαιο (με τις διάφορες μορφές της - ανοικτά αστική, σοσιαλδημοκρατική, κομμουνιστικού ρεφορμισμού, κινηματικού κατακερματισμού) έχει μετατρέψει αυτό το μόρφωμα, που ξεκίνησε ως έκφραση των τάσεων ρήξης με την αστική τάξη πραγμάτων, σε πολιτικό μηχανισμό εχθρικό -τόσο στη μορφή, όσο και στο περιεχόμενο- προς την εργατική πλειοψηφία, τον έχει οδηγήσει σε ιστορική κρίση και χρεοκοπία, του έχει «χαρίσει» ένα οριστικό και μη αντιστρέψιμο διαζύγιο με τις εργατικές ανάγκες και την αυθεντική πάλι γι' αυτές. Η «βοήθεια» που προσφέρουν τα σημερινά συνδικάτα στους εργαζόμενους σχετίζεται μόνο με τα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά τους, αυτά δηλαδή που είναι προϊόν της ιστορικής παράδοσης ή της ανάγκης για «επαφή» με τα ξεσπάσματα της εργατικής πάλης.

Εκείνο, λοιπόν, που απαιτούν οι καιροί δεν είναι μια πρόταση βελτιώσεων του σημερινού σ.κ., ούτε μια πρόταση καλύτερης παρέμβασης και αλλαγής των συσχετισμών στο εσωτερικό του. Απαιτούν, αντίθετα, μια πρόταση ριζικής ανασυγκρότησης με εργατικά-απελευθερωτικά κριτήρια που θα απαντάει, ως λογική και ως πρακτική, ενιαία και ταυτόχρονα και στην ανάγκη υπέρβασης του σημερινού αστικοποιημένου συνδικαλισμού (και εδώ δεν εννοούμε μόνο το σ.κ.) και στην ανάγκη ανταπόκρισης στις σύγχρονες απαιτήσεις της κοινωνικοταξικής αντιπαράθεσης. Απαιτούν μια πρόταση: ανασύστασης-επανεξόρμησης της εργατικής τάσης χειραφέτησης από το κεφάλαιο στο πεδίο της διεκδικητικής πάλης (και όχι μόνο) «ανακάλυψης» εκ νέου εννοιών όπως εργατικές ανάγκες και δικαιώματα, ταξική αντιπαλότητα, συλλογική αγωνιστική δράση, εργατική πολιτική - «επιστροφής» στη βάση, στην κίνηση της βασικής αντίθεσης κεφαλαίου-εργασίας (όπως άλλωστε κάνει και το κεφάλαιο) προκειμένου να βρεθούν οι «ρίζες» μιας τέτοιας αναγέννησης- «γεφύρωσης» της θεωρίας με την πράξη, του σήμερα με το αύριο, των πρωτοπόρων αποσπασμάτων με το σύνολο της τάξης. Απαιτούν, δηλαδή, μια πρόταση συνολική, για όλα τα δεδομένα που συνθέτουν την έννοια και την πρακτική του εργατικού συνδικαλισμού, και η οποία δεν εξαντλείται στο «έξω από τα συνδικάτα» ή στο «να φτιάξουμε κόκκινα συνδικάτα», όπως της καταλογίζουν αρκετοί. Μια τέτοια πρόταση φιλοδοξεί να είναι η λογική μας για το Νέο Εργατικό Κίνημα.Χωρίς μια τέτοια πρόταση είναι αδύνατη η αποτελεσματική αναμέτρηση με τη συντηρητική πολιτική και την εξουσία του κεφαλαίου.

Όπιο του λαού...

2008-09-19T08:31:00.000-07:00

Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ' όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού. Ξεπέρασμα της θρησκείας σαν απατηλής ευτυχίας του λαού σημαίνει την απαίτηση της πραγματικής του ευτυχίας. Η απαίτηση να αρνηθεί τις αυταπάτες σχετικά με την κατάστασή του σημαίνει την απαίτηση να αρνηθεί μια κατάσταση που έχει ανάγκη από αυταπάτες. Η κριτική της θρησκείας είναι λοιπόν εν σπέρματι η κριτική της κοιλάδας αυτής των δακρύων, που η θρησκεία αποτελεί το φωτοστέφανό της.

Κ.Μάρξ
Κριτική της Εγελιανής φιλοσοφίας
του κράτους και του δικαίου

Κι ήθελε ακόμη...

2008-09-18T00:00:00.000-07:00

Κι ήθελε ακόμη πολύ φώς να ξημερώσει. Όμως εγώ, Δεν παραδέχτηκα την ήττα. Έβλεπα τώρα, Πόσα κρυμμένα τιμαλφή έπρεπε να σώσω.
Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.
Μιλάτε, δείχνετε πληγές αλλόφρονες στους δρόμους.
Τον πανικό που στραγγαλίζει την καρδιά σας σα σημαία.
Καρφώσατε σε εξώστες, με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα η πρόγνωσίς σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.
Εκεί, προσεχτικά, σε μια γωνιά, μαζεύω με τάξη, Φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο.
Κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους, στολίζω. Με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα, πλέκω. Με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω. Όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ